Gedichten




‘Poëzie als Zeewind’




zichtbaar achter het raam

zie ik stofjes in allerlei kleuren

ik ontrafel haar beroepsnaam

beslist geen raamprostituee

vast en zeker de naaister van Flakkee

zij is verbonden met naald en draad

broeken worden steeds gerepareerd

voor armen zijn deze bezoeken

meer dan de moeite waard

naait jurken en klederdrachten

ze is er alom voor geëerd

haar lapjeskat moet nog even wachten

straks sprokkelt ze wat restjes bij elkaar

biest deze af met mooie steken

voor de winter is het klaar

zijn lapjesdeken

Gedicht Marian Kortekaas



Met bijpassend gedicht Ineke Snoek: keramiek beeld ‘Standdagje’

echt genote[n]

dag papa dag echtgenoot

op weg naar het strand

beladen met picknickmand

emmertjes schepjes in haar hand

sjokt moeders door het zand

met rood gelakte nagels

en teenslippers iets te groot

smeert hun ruggetjes in met zonnebrand

maar ….als ze even denkt te kunnen ontspannen

komen de schatten met emmertjes vol gevangen

dan duwt er een ‘n schelp vol zand aan haar oor

mama luister wat je hoort

zo is ook de zee aan je oor te horen

ze graaft kuilen mee en bouwt kastelen

maakt gedwee boterhammen om uit te delen

smeert hun lijfjes nog een keer

zo blijft ze maar in de weer

einde van de dag is moeders uitgeblust

en helemaal niet uit gerust

ze raapt alle spullen bijeen

bah, alles zit onder het zand

zand en nog eens zand van top tot teen

zelfs de schelpjes zitten vol zand

volgeladen in haar picknickmand

op de terugweg naar haar echtgenoot

met haar teenslippers ‘n maatje te groot

waarmee ze van het strand af sjokt

moe snakkend naar een warm bad

reageert ze opgefokt

als de kinderen jengelend om ijsjes zeuren

en ze het zand nog tussen haar billen voelt schuren

ze heeft het nu helemaal gehad!

hallo kids

hallo echtgenote

hebben jullie echt genoten

Gedicht Marian Kortekaas


Samen zijn.

liefde in haar prilste begin

zal de storm ’t geluk verbreken

beschermd onder moeders vleugels

negen maanden niet van haar geweken

dapper vecht zij voor haar gezin

de laatste strohalm

bezweken

glijden zij samen

tijdens deze duistere nacht

de woeste zee in

onder haar wieken

weende jij zacht

even deinen haar gedachten

op de herinneringen van de zee

stil en onbewogen

door het water

meegezogen

als in het diepste van een schelp

lig jij daar verborgen

weer terug in moederschoot

een kort en bewogen leven

een reis van negen maanden

samen zijn

jullie levenloze lichamen verlicht

door het maanlicht

geen afscheid geen morgen

alleen nog

samen zijn.